Pochodził z niezamożnej, religijnej rodziny żydowskiej. Wraz z matką, ojcem zajmującym się wyrabianiem szczotek oraz czworgiem rodzeństwa (najmłodszy braciszek Hirsz Laib urodził się już w getcie), mieszkał w wynajmowanym przez rodziców mieszkaniu przy ul. Kopernika 24. W Holokauście stracił całą rodzinę, deportowaną w czasie likwidacji rzeszowskiego do obozu zagłady w Bełżcu. On sam przeszedł dziewięć obozów pracy i obozów koncentracyjnych., m.in. w Płaszowie, Oświęcimiu, Mauthausen, Bergen Belsen. Po wojnie osiadł w Izraelu, gdzie działał w Związku Żydów Rzeszowskich (był jego ostatnim przewodniczącym). Zmarł w 2013 roku. Swoje tragiczne wspomnienia opisał w książce „Gehinom znaczy piekło”. Wielokrotnie wracał do Rzeszowa, a podczas jednej z wizyt, na murze cmentarza przy ul. Dołowej, umieścił tablicę upamiętniającą jego rodzinę o treści: „Pamięci mojego drogiego dziadka Hirscha Leiba Ostera, który odszedł do wieczności przed Zagładą, oraz członków rodziny którzy zginęli w Zagładzie: Jego żony Hany Sary Oster, błogosławionej pamięci, Jego córki Gizeli i Samuela Oster Klein, Ich dzieci: Lola – Lea, Jaków-Jona, Natan i Hirsz Lejb, błogosławionej pamięci, Emilia Bigelaizen, błogosławionej pamięci i jej dzieci Oskar i Adolf, błogosławionej pamięci, Berta i Josef Rochow, błogosławionej pamięci, Elka Oster, błogosławionej pamięci.”
Tłumaczenie: Karolina Ożóg, źródło: Stowarzyszenie Rajsze
