W 1897 wybrany asesorem Rady Miejskiej. Pełnił tę funkcję przez kilka kolejnych kadencji. Następnie w l. 1905–14, a potem od 1918 niemal do śmierci był z-cą burmistrza. Przez szereg lat, zarówno przed I wojną światową, jak i w okresie międzywojennym, pełnił funkcję dyrektora Kasy Oszczędności. Działał w szeregu organizacji, m.in. Towarzystwie Kasynowym, Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”, Towarzystwie Zaliczkowym i Kredytowym. Od 1905 do końca I wojny światowej stał na czele zarządu komisarycznego kierującego żydowską gminą wyznaniową, co ułatwiało mu zwalczanie wzrastających wpływów syjonistów. Funkcję przewodniczącego zarządu komisarycznego gminy żydowskiej pełnił także w l. 1924–25. W 1929 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zwolennik asymilacji Żydów. Przywiązanie do polskości zjednało mu sympatię nawet w kręgach narodowej demokracji. Po jego śmierci w drukowanym nekrologu zamieszczonym w związanej z ND „Ziemi Rzeszowskiej”, propagującej na co dzień ideę bojkotu Żydów, stwierdzono: „Na każdym kroku, chociaż Żyd, podkreślał swą polskość, przywiązanie do ziemi, na której żył i działał w odrodzonej Polsce”.
źródło: (Encyklopedia Rzeszowa, wyd. I, 2008, Wacław Wierzbieniec)
