Urodziła się w Rzeszowie. Była córką Berty i Mojżesza Goldberga, który był właścicielem drukarni. Gdy rozpoczęła się akcja likwidacyjna rzeszowskiego getta, jej brat z żoną i dzieckiem byli bezpieczni, bo posiadali w swoich dokumentach pieczątkę od Gestapo pozwalającą na pozostanie. Lotka i jej matka takiej pieczątki nie miały, wobec tego groziła im bezpośrednio śmierć. Zdecydowała się ukrywać i spróbować znaleźć dla siebie i swojej matki zatrudnienie, a przez to również odpowiednią adnotację w dokumentach – co w końcu się udało.

Cała rodzina pozostała w zmniejszonym getcie, w którym wkrótce zginął jej brat. Jego córką została wywieziona w transporcie dzieci. Została z matką i bratową same, po tych traumatycznych przeżyciach. Jesienią 1943 roku getto było ostatecznie likwidowane i wraz z bratową i matką zostały wówczas przetransportowane do obozu pracy w Szebniach. Z obozu w Szebniach uciekła, docierając do Jasła z kontuzją nogi, pociągiem przedostała się cudem do Rzeszowa, gdzie została momentalnie rozpoznana przez znajomych. Udała się do pozostałości po getcie, gdzie znajomi ją nakarmili. Ale również donieśli do Niemców, Lotkę przyszedł zobaczyć sam Kurt Schupke, nadzorujący getto w Rzeszowie, Sanoku i ostatni komendant obozu w Płaszowie. Lotka wspomina, że ten zbrodniarz potraktował ją wówczas jak ojciec, bo zaprowadził do osób, które miały opatrzyć jej zranioną nogę. Wkrótce Lotka trafiła do słynnego bunkra, po odkryciu go ponownie próbowała uciekać. Dotarła pod Tarnów, gdzie ukrywała się w kolejnej kryjówce z kilkoma osobami z Rzeszowa. Zostali jednak odkryci i aresztowani. Lotka trafiła do obozu pracy w Płaszowie od września 1944 roku do 14 stycznia 1945 roku, gdy rozpoczęła się ewakuacja obozu. W tak zwanych marszach śmierci dotarła w okolice Oświęcimia, skąd ciężarówkami ona i pozostałe więźniarki zostały przewiezione do obozu w Bergen Belsen, gdzie Lotka szczęśliwie doczekała wyzwolenia w dniu 15 kwietnia 1943 przez oddziały aliantów.